Prema ranijim saznanjima, na Petrovaradinskoj tvrđavi prvo ljudsko naselje postojalo je još 4500. godina pre nove ere ali nakon arheoloških otkrića na samom početku istraživanja istorija ovog prostora pomerena je na period 19.000-15.000 godina pre nove ere. Zahvaljujući tome znamo da čovek u kontinuitetu nastanjuje prostor Petrovaradinske stene od praistorije do danas, pa čak i paleolitu kada su se ljudska staništa uglavnom nalazila u pećinama. Istraživanjem ostataka naselja iz mlađeg bronzanog doba (3000 godina pre nove ere) arheolozi su pronašli i bedeme pojačane koljem i palisadama iz tog perioda koji svedoče da je još u vreme tzv. vučedolske kulture postojalo utvrđeno naselje.

PETROVARADINSKA TVRĐAVA kakvu danas poznajemo sagrađena je u periodu od 1692. do 1780. godine. Izgradnja tvrđave trajala je 88 godina sa manjim ili dužim prekidima usled nedostatka novca ili pomeranja granice između Austrije i Otomanske imperije usled čestih ratova. Carsko-kraljevska glavna pogranična tvrđava Petrovaradin, kako je bilo njeno puno ime, delo je austrijskih vojnih inženjera i sagrađena je po tada najmodernijim sistemima fortifikacije. Bila je najjača austrijska tvrđava i važila je za neosvojivu pa je ponela naziv i "Gibraltar na Dunavu". U to vreme bila je jedna od najjačih tvrđava brojavši 400 artiljerijskih oruđa a prostirajući se na 112 hektara bila je i među najvećim u Evropi.

Do danas je sačuvala gotovo sve svoje autentične objekte pa takođe važi za jednu od najočuvanijih tvrđava u Evropi. Po veličini jednino može da se poredi sa tvrđavom Elvas u Portugaliji. Sistem podzemnih vojnih galerija Petrovaradinske tvrđave je sagrađen u četiri odbrambena položaja u dužini od 16.000 metara sa 12.000 puškarnica. Veći sistem podzemnih galerija imale su samo tvrđave Luksemburg (23km), Terezin (30km) i Josefov (45km).